...„вешто балансира со ретки реплики и уште поретки експлицитни објаснувања за тоа што им се случува на карактерите, одбирајќи да ги прикаже нивните искуства сирово до болка.“

2014 година, мало село на границата меѓу Украина и Русија, во кое патриотите и сепаратистите се во отворен конфликт, а сите заедно полека се навикнуваат на постојаните звуци на војната. Бремената Ирка (Оксана Черкашина, актерскиот стожер во филмот) одбива да го напушти својот дом, додека сопругот Толик (Сергеј Шадрин) и братот Јурик (Олег Шчербина) се обидуваат да ја убедат дека идеолошката позиција на другиот е полоша, па Ирка едноставно треба да се „припитоми“ и да послуша.  Иако содржината на „Клондајк“…

...„детално промислениот развој на четирите главни ликови, заедно со нивната актерска игра, создаваат социјално реалистичен микрокосмос кој е под огромен емотивен набој.“ 

Ако очите се огледало на душата, тогаш крупните кадри од експресивните лица на четирите деца во главните улоги во „Најлошите“ (во режија на Луиз Акока и Роман Гере) го содржат целото страдање и збунетост на младите граѓани на едно сиромашно гратче во Франција, каде филмска екипа прави кастинг за филм токму за тешкиот живот во ваквите места. Ваквата наративна „мамка“ се развива преку низа морални дилеми и намерно сатирични елементи, но главниот адут на режисерското дуо се младите актери Малори…

...„Paraíso“ покажува дека секој може одново да се создаде, да ги тргне грижите на страна и да го живее своето најавтентично јас“.

Што ќе се случи ако сите почнат да пеат и танцуваат на улица, пркосејќи на тмурно и безнадежно секојдневие? Тоа е филмот „Paraíso“, или во превод, рај. Најновиот документарец на бразилецот Сержио Трефаут кој се фокусира на група пензионери. Тие редовно се среќаваат во познат парк во Бразил за да пеат и танцуваат. Не е важно дали некој знае да пее и да свири, кој е и од каде доаѓа или, пак, каков живот водел. Важно е да се биде…

...„богато со суптилна иронија, паметен црн хумор, скриени метафори и силен аудиовизуелен печат.“

Филм што ќе предизвика гадење, вресоци, нагони на повраќање и напуштање на киносалите – вака гласеа ветувањата за „Злосторства на иднината“, најновото остварување на Дејвид Кроненберг, премиерно прикажано на Канскиот филмски фестивал. Обожавателите на овој жанр со нетрпение го очекуваа големото враќање на мајсторот за телесен хорор, чие последно научнофантастично дело „Егзистенција“ (eXistenZ) се случи дури во 1999. Очекувањата беа големи, но уште поголема беше љубопитноста да се дознае дали Кроненберг ќе поентира или потфрли со неговата дистописка визија за…

...„темелен психолошки профил на секојдневен човек кој се губи себе во обид да го поправи системот, а со тоа го профилира и целиот систем.“

 „Наставничка канцеларија“, долгометражното деби на Соња Тарокич, го испитува целото општество со фокусирање врз еден типичен микрокосмос - наставничка  канцеларија во основно училиште. Централна точка во приказната е Анамарија (Милена Реџепович), нововработениот психолог во училиштето.  На почетокот, таа ентузијастично се препушта на својата работа, обидувајќи се да направи позитивни промени. Но нејзините добронамерни постапки не се добредојдени од колегите. А причината за тоа е едноставна - таа ја нарушува рамнотежата во системот. Рамнотежа, која постои долго време пред Анамарија да…

...„може и знае да функционира пред секаква публика и дека може и треба да има долг театарски век.“

(„Чудна случка со кучето во ноќта“ од Сајмон Стивенс, во режија на Зоја Бузалковска, продукција на Драмски театар Скопје, изведба на 62. Охридско лето) Актерската екипа на „Чудна случка со кучето во ноќта“ им пружи на театарските љубители во Охрид забавно, поучно и топло искуство со својата целосна предадена игра во Домот на култура „Глигор Прличев“, во рамките на театарската програма на Охридско лето на 19.7.2022.  Претставата на Зоја Бузалковска, која ја имаше скопската премиера минатиот декември, е поставена на…

„Токсичната култура на срам која ја прогонува цела Романија е задушувачка, дури и во овие „прогресивни“ времиња - што е восхитувачки да се почувствува во филм што трае „само“ 81 минута“.

Кон „Поле со афион“ во режија на Јуџин Јебелеану, сценарио на Јоана Морару и кинематографија на Мариус Пандуру Првенчето на романскиот режисер Јуџин Јебелеану наједноставно може да се опише со еден збор: хипер-реализам. Поранешниот актер сега застанува зад камерата за навидум едноставно да прикаже еден ден во животот на главниот лик кој, како и повеќето луѓе, има две страни - една што ја покажува кон светот и друга што ја чува длабоко во себе. Тие две страни се спротиставени како…

„Филмот е хипнотизирачки, но неговата рамнотежа често е загрозена“.

Една година по „Грипот на Петров“, еден од најдинамичните руски режисерски гласови на денешницата, Кирил Серебреников, прави тематско скршнување со историската драма „Сопругата на Чајковски“. Инаку долгогодишен миленик на eвропската кинематографија, оваа фестивалска сезона тој се ребрендира како „руската совест“ на Западот. Тој секогаш и доаѓал во пакет со неговите политички гледишта и пркосења на режимот, но овој пат неговата неспорна рускост и малиот интерес за руски тематики фрлија сенка на овој филм кој е неговиот најмрачен и најбогат до…

„Ако се ѕирне под површината на оваа психолошка драма, ќе излезе дека мајчинството не е нејзината централна нишка, туку лажната реалност, скриените намери и изместените морални вредности“

Мајчинството е тема што често се провлекува и во светската и во домашната кинематографија. Неможноста да се имаат деца, значењето на улогата на мајката и различните типови мајки – многу филмски дејци се обиделе да ги претстават овие проблематики, а најсвежиот таков домашен обид е оној на режисерот Даријан Пејовски, со наслов „Мими“. Барем така се чини на прв поглед. Ако се ѕирне под површината на оваа психолошка драма, ќе излезе дека мајчинството не е нејзината централна нишка, туку лажната…

...„класичната дефиниција за монодрама овозможува огромни варијации на темата.“

Што е тоа монодрама и како се оценува квалитетот на една постановка од овој вид? Интуитивно, може да се каже дека во ваквите претстави, клучна „непозната“ во равенката сцена + актер + публика е токму актерската игра како стожер на драмското дејство. Но, ако погледнеме повнимателно во нијансите помеѓу актерскиот потенцијал, начинот на кој се „освојува“ сцената и се интерактира со публиката, како и (не)потпирањето на сценографски и костимографски елементи за креирање ликови, јасно е дека класичната дефиниција за монодрама…