....„магична трагедија која вреди да биде последна во низата на еден значаен мајстор.“

Оцена: 5/5 Британскиот филозоф Бертранд Расел за една од опасностите која треба да се заштити во староста: „Непотребна апсорпција во минатото. Не треба да се живее во спомени, во жалење за старите добри денови или во тага за пријателите што се мртви“. Тематската формула која го движи „Ирецот“, новиот филм на Мартин Скорсезе, црпи инспирација од оваа филозофска мисла. Оттаму, не е тешко да се забележи потребата на Скорсезе, Роберт ДеНиро, Џо Пеши и Ал Пачино, во нивните доцни 70-ти…

"Сама по себе идејата е многу храбра, иако се граничи со етиката околу пристојноста и добриот вкус. Тогаш се поставува прашање, дали оваа смела продукција вреди? И да, и не."

Кон „Зајакот Џоџо“ во режија и сценарио на Тајка Ваитити, кинематографија на Михаи Малаимар Тајка Ваитити ненадејно се прослави во 2014 година со неверојатниот мокументарец „Што правиме во сенките?“, и од тогаш до ден денес се чини дека неговиот бренд на хумор е баран насекаде. Неговата брилијантност ја „живна“ и најслабата трилогија од Марвел филмовите, оние за богот на грмотевицата Тор, и направи од Крис Хемсворт неочекувана комична сензација. Сепак, неговото најново остварување „Зајакот Џоџо“ (кој патем се закити со…

...„хероините во центарот на приказната како да се таму само за да им се случуваат непријатни нешта, по што се турнати на маргините на филмското дејство, без многу анализа на нивните страдања. “

Оцена: 2/5 Кога ќе ги погледнете синопсисот за „Тие се бомби“ и постерот со трите (морничаво слични) главни актерки, веројатно првата мисла што ќе ви падне на ум ќе биде „Овој филм е посветен на женските искуства со родово базирано насилство“. Она што недостасува за реченицата да е целосно точна е „прикажани од машка гледна точка“. „Тие се бомби“ има многу поголем проблем од фактот дека зад сценариото и режијата на филмот се потпишуваат двајца мажи (Чарлс Рандолф и Џеј…

"Во овој филм, може да се видат скоро сите теми кои Полански го дефинираат како автор. Ние сме приказните кои ги раскажуваме. Еврејското наследство, бурниот живот, прогонството се сите дел од животот на самиот автор."

режисер: Роман Полански сценарио: Роман Полански и Роберт Харис улоги: Жан Дуражен, Луис Гарел директор на фотографија: Павел Еделман Во современата човечка историја сведоци сме на настани кои секојдневно се случуваат, а на кои дури нашите наследници би им ги виделе последиците. Аферата Драјфус е првата политичка афера која го поларизира општеството до толкава мера што на залезот на 19 и почетокот на 20 век дава еден увид во тоа како политиката може да ги подели луѓето. Историската драма или…

....„ова е дел од една целина кој за жал треба да е јаготката на Дизни шлагот, а не расипана, преблага овошка која предизвикува тортата да се преврти“.

Кон „Војна на ѕвездите: подемот на Скајвокер“ во режија на Џ.Џ. Абрамс, сценарио од Џ.Џ. Абрамс и Крис Терио, кинематографија на Ден Миндел „Војна на Ѕвездите“ е еден од потешките серијали на филмови каде може рационално да се даде критички осврт на филмот како седма уметност. Ова можеби и не е толку точен исказ, но е вистина за овој рецензент како самопрогласен огромен фан на целиот свет кој го има изградено Џорџ Лукас, а особено на незаборавните ликови. Тешко е и да се даде правилно расудување за последниот дел од сагата без да се погледне назад кон целата „Дизни“ трилогија започнувајќи во 2015, зошто токму тогаш започнуваат огромните проблеми со кои ова студио се соочува во однос на целосната приказна. Во кратки црти, ако „Подемот на Скајвокер“ се погледне низ призмата на засебен филм, тогаш недостатоците се сведуваат на слаба монтажа, преполнето сценарио кое е напишано за 6 часовен филм и некохерентен премин помеѓу сцените кои како да се одвиваат сите одеднаш или со огромни временски разлики. За сè останато може да се каже дека придонесува за забавен, лесен филм кој е полн со прекрасна кинематографија, бои и битки - просечен и заборавлив. Сепак, ова е дел од една целина кој за жал треба да е јаготката на Дизни шлагот, а не расипана, преблага овошка која предизвикува тортата да се преврти.  Без да се навлегува во ситуација на откривање на дејството, „Подемот на Скајвокер“ е филм каде што режисерот се труди да исправи премногу од „грешките“ на претходникот, „Последниот џедај“. Велам „грешките“, зошто тоа е чисто субјективно видување низ леќата на самиот Абрамс и студиото кои како да сакаат да срушат сè што режисерот Рајан Џонсон воспоставил во претходниот дел. Затоа, целиот филм „мириса“ на одлуки кои не се планирани, се измислени во текот на процесот на менаџирање на ризик и се спротивни на активностите и делата на ликовите во претходните филмови. Поголема слика не постои, а истотака ни целозно…

„Хонка и другите “неработници” не се неуморни, тие не трагаат по ништо, задоволни се со она што го имаат, ако го имаат. Тоа се изнемоштени ликови кај кои вистинските шанси за подобрување се недостижни, ликови кои не умеат да замислат некои повозвишени идеали. “

Кон филмот „Златната ракавица” во режија на Фатих Акин, по сценарио на Фатих Акин и Хајнз Штрунк и кинематографија на Рајнер Клаусман; улоги: Јонас Даслер, Маргарет Тизел, Катја Штуд, Грета Софи Шмид „Има солза на патот која сака да патува со мене...”(“Es geht eine Träne auf Reisen, sie geht auf die Reise zu mir…”) Композиција на ликови кои се присутни и постојат, а нам не многу блиски и стварни - тоа е темата која резултираше од повторната соработка на Фатих…

„Импресивна е вистинскиот збор со кој може да се опише актерската игра. Секој момент е значаен, бидејќи видливо е дека глумците биле целосно соединети со своите улоги.“

Режија: Делфин Лерисе; Сценарио: Жоан Гигер; Директор на фотографија: Кристоф Бокарн; Улоги: Летиција Каста, Клеменс Поеси, Лук Бруше, Патрик Дескам Оцена: 8/10 Приказна временски далечна на сегашноста, а суштински толку блиска е раскажана во мистичната драма „Зад хоризонтот“. Тринаесетгодишниот Гус (Лук Бурше) е дете израснато во седумдесеттите. Тој ужива живеејќи безгрижен живот далеку од бучавата на големите француски метрополи, во едно село заедно со своите најблиски. На летните жештини им нема крај, но тоа не претставува никаков проблем за Гус.…

...„и социолошки осврт на вечната дебата за влијанието на природата наспроти опкружувањето, и трезвено сведоштво за двојните стандарди кога е во прашање женската сексуалност, но и добро осмислена студија на карактер на една тинејџерка која преку компулсивно лажење и семејни сплетки се гради како личност. “

Кон „Сестра“ во режија на Светла Цоцоркова, кој ја доби главната награда во селекцијата СинеБалкан на годинешното издание на Фестивалот на европски филм Синедејс. Оцена: 3.5/5 Што значи да се биде жена во Бугарија денес? Колку економската (не)зависност на жените и социо-културните притисоци влијаат на емоционалните врски жените кои ги градат со најблиските? Каков е односот помеѓу возраста и степенот на женска издржливост, особено кога станува збор за тешки животни искуства? Вториот долгометражен филм на режисерката Светла Цоцоркова, „Сестра“ истовремено…

...„режисерските одлуки, без разлика дали е тоа хуморот или актерската игра, добро ја постигнуваат својата цел, но некои епизоди може да изгледаат претерано „играни“ за гледачите, поради изоставеното чувство на умереност. “

Првото нешто што го гледаме во „Во круг“ (2019) е внатрешноста на едно полициско возило со двајца офицери кои полека возат низ Софија за време на нивната ноќна смена, разговараат за модерна Бугарија и се обидуваат да дефинираат што се има променето во државата во периодот по 1989-та година. Во овој прв дијалог, кој во основа е хумористичен, ги гледаме различните ставови кон социјалистичкиот и пост-социјалистичкиот блок. Вака бугарскиот режисер Стефан Командарев се обидува да ги прикаже различните расположенија во…

"Секоја приказна од низата настани кои го сочинуваат овој филм се состои од минималноста на зборовите на нараторот или протагонистите во сцените кои се изгубени, осамени и скршени срца."

Кон „За бесконечноста“ во режија и сценарио на Рој Андерсон, кинематографија на Гергели Палос За филм кој трае само 78 минути, најновото остварување на шведскиот маестро на баналноста предизвикува вортекс кој транспонира во средина каде времето не постои. Оние кои не се запознаени со неговата уметност, особено со победникот на филмскиот фестивал во Венеција во 2014, „Гулаб седеше на гранка додека размислуваше за егзистенцијата“, можеби би биле збунети од патешествието низ низа навидум неповрзани моменти кои совршено создаваат наративна кохеренција.…