"Леони Крипендорф ја има женската перспектива како голема предност, но ова 94 минутно остварување страда од позајмените аспекти на веќе познати и надалеку признаени филмови".

Кон „Кожурец“ во режија и сценарио на Леони Крипендорф, кинематографија на Мартин Неумајер Вториот долгометражен филм на германската режисерка Леони Крипендорф истражува можеби една од најпопуларните тематики во 21-виот век - губењето на детската невиност и наивност. Со премиера на Берлинскиот филмски фестивал во рамки на проектот „Генерација“ пред пандемијата да стане новата нормалност, овој филм теоретски ги содржи сите состојки за да биде надалеку допадлив, симпатичен и притоа да остави белег врз генерацијата З. Единствената причина за скептицизам би било прашањето - како да се реформулира една веќе „исцрпена“ тема и да се стави свој печат врз неа? Леони Крипендорф ја има женската перспектива како голема предност, но ова 94 минутно остварување страда од позајмените аспекти на веќе познати и надалеку признаени филмови. „Кожурец“ во фокус ја става 14 годишната протагонистка Нора (Лена Урзендовски) низ призмата на едно особено жешко лето во Берлин, Германија. Таа најчесто се дружи со својата постара сестра Јуле (Ана Лена Кленке) и нејзината најдобра другарка Ејлин (Елина Вилданова). Постарите девојки имаат само две нешта на ум - момчиња и нивниот надворешен изглед. Нора воопшто не се вклопува со тоа друштво, но таа не знае за ништо друго освен тоа, се додека не ја запознае безгрижната „машкоданка“ Роми (Јела Хасе). Како што времето станува потопло, така и ненадејното пријателство помеѓу двете девојки станува се поинтимно и романтично, раскажано преку кадри кои изобилуваат со интимни прегратки во базени, житни полиња и кровови на зградите во Берлин. Убавината на раскажувањето на режисерката лежи во соработката со својот кинематограф, кој фантастично го доловува летото во Берлин преку сите живописни бои на спектарот. Интимните моменти помеѓу Роми и Нора се снимени толку внимателно и нежно, што гледачот може да си замисли дека ги набљудува во реално време. Таа техника потсетува на хитот од 2017 година „Викај ме со твоето име“, кој не само што ги разработува истите теми на откривање на сексуалноста, туку и поттикнува чувства на транспортација во…

....„неизмерно се радувам на пркосот на Пресврт и нивната одлука да се впуштат во целосно непознати води и да понудат една нова и флексибилна дефиниција за театарска претстава во Македонија.“

Кон „Иднината е приватна“, по текст и режија на Милош Б. Андоновски. Играат  Ангела Стојановска, Наталија Теодосиева, Дени Стојанов, Дарко Ристовски, Нина Елзесер и Христијан Поп-Симонов како гласот на Адам. Продуцент: Петар Антевски, костимографија: Ирина Тошева и Катерина Блажевска Тошева, сценографија: Наташа Вчкова и Велко Бебековски, шминка: Виктор Мирчевски, музика и анимации: ИСКРА, стрим: Пирка. На што си помислувате кога ќе го чуете прашањето: што е тоа театарска претстава? Класичните дефиниции би рекле дека за театарска претстава се потребни три…

Две кратки рецензии за филмови од домашната програма.

Младински Филмски Фестивал, годинава за првпат самостојно одржан, е фестивал на кратки филмови за автори до 24 години. На 28 и 29 август во дворот на Кинотеката се одржаа двете фестивалски вечери со вкупно 20 кратки филмови распоредени во 3 категории.  Организаторите на фестивалот во…

Три кратки рецензии за македонските документарци премиерно прикажани на МакеДокс 2020.

Во август годинава за првпат се одржа хибридно издание на Фестивалот на креативен документарен филм МакеДокс. Освен традиционалните фестивалски денови, ваквата новина овозможи и едномесечно уживање во разновидната селекција преку платформата Cinesquare. Премиерно беа прикажани и три македонски документарни филмови,…

„Растенијата се однесуваат различно во нечие присуство.“

Кон  „Струење“ – Currents Низ повеќето сцени на краткометражниот, документарен филм ,,Струење” се брануваат долгите ходници обраснати со висечко зеленило, чии што пасажи наизменично осветлуваат, затемнуваат, водејќи ја приказната на некогаш познатиот хотел во Југославија. Хрватската режисерка, воедно и снимател - Катерина Дуда ја доловува поетичната симбиоза на еден споменик кој одекнува низ ходниците на времето. Наводно филмот има за цел да промовира идеја за уметничка култура, која била охрабрувана помеѓу работниците во времето на социјализмот. Преку синтетизирањето на историјата,…

Три мини рецензии за фаворитите на Јована од категоријата анимирани филмови.

На крајот на август оваа година, се одржа првото издание на Галичник Филм Фестивал при што 50 краткометражни филмови беа бесплатно достапни онлајн. Од филмовите што успеав да ги погледнам, селекцијата беше одлична - секоја чест и пофалби за изборот на филмови! Подолу мала листа мини рецензии за моите лични фаворити, од категоријата анимирани филмови.  https://www.youtube.com/watch?v=C7e0CqPTkrI&ab_channel=ECV-CreativeSchools%26Community “Glace à l'eau” (добитникот на наградата за најдобар анимиран филм) во режија на Mathieu Barbe, Damien Desvignes и Victor Hayé е магично патување за…

...„револуционерно го отвора патот кон согледувањето на влијанијата кои го дефинират факторот на убавина, пласирајќи ја вистинската важност на феминизмот во 21 век во светот.“

Оцена:7/10  ,,Љубовта го исфрла стравот, а благодарноста може да ја победи гордоста.” - Луис Меј Алкот „Мали жени“ е американска романтична драма кој го прикажува семејството на Луис Меј Алкот во виорот на граѓанската војна. Филмот, во режија на Грета Гервиг, е адаптација на истоимената книга на авторката Луис Меј Алкот. Историските војни, често претставуваат мотив за филмските режисери. Ентузијазмот, и исчекувањето на славна историска војна да биде проследена повторно преку филмската уметност е вообичаено прифатлива од страна на публиката.…

Три мини рецензии за фаворитите на Јована од категоријата играни филмови.

На крајот на август оваа година, се одржа првото издание на Галичник Филм Фестивал при што 50 краткометражни филмови беа бесплатно достапни онлајн. Судејќи по филмовите што успеав да ги погледнам, селекцијата беше одлична - секоја чест и пофалби за изборот на филмови! Подолу три мини рецензии за моите лични фаворити, од категоријата играни филмови. …

„Паралелно на семејната драма која Даскалеску речиси воајеристички ја соголува пред гледачите преку неговата камера, „Светиот татко“ овозможува и да се ѕирне во животот на свештениците кои живеат на Атос и сите тајни што ова свето место ги крие од светот.“

Русокоса девојка со исчекување го набљудува тестот за бременост во домашни услови и по кратко време, возбудено соопштува дека е бремена, гледајќи кон камерата. Набрзо по ваквиот „бурен“ почеток на филмот, гледачот дознава дека русокосата девојка се вика Паула и е во долгогодишна врска со режисерот и снимател, Андреи Даскалеску. Почнувајќи од овој екстремно интимен момент во животите на идните родители, гледачот буквално како да ги гледа најважните настани во следните девет месеци низ очите на режисерот Даскалеску, поради тоа…

„Немањето иднина и неможноста да се побегне од стегите на сиромаштијата се главните теми кои ги обработува Пенета преку две паралелни раскажувачки линии, сместени во Сицилија.“

„Сите среќни семејства наликуваат едно на друго, секое несреќно семејство е несреќно на свој начин.“ - Толстој  Познатиот цитат со кој Толстој го започнува романот „Ана Каренина“ е можеби најдобриот начин да се опише горчливиот вкус во устата кој го остава швајцарско-италијанскиот „Мое тело“. Режисерот Микеле Пенета го фокусира документарецот токму на разликите во животните искуства на двата (несреќни) главни ликови (тинејџерот Оскар и младиот мигрант Стенли), притоа акцентирајќи го фактот дека животот на маргините на општеството е ужасно тежок.…