Џејмс Греј во својот најнов, седми игран филм ги користи целестијалните тела како придружници на вистинската ѕвезда - скршената врска помеѓу еден татко и син.

Кон „Ад Астра“ во режија на Џејмс Греј; Сценарио: Џејмс Греј и Етан Грос; Директор на фотографија: Хојте Ван Хојтема . До ѕвездите и назад. Стравот од помислата дека ресурсите на Земјата се лимитирани и со радикалниот пораст на популацијата нема да бидат доволни е оправдан. Човековата љубопитност и жед за знаење и истражување нови светови е исто така моќен фактор кој има инспирирано огромен дел од филмскиот опус на научната фантастика. Патот во вселената е веќе суб-категорија во филмските каталози, од поетичноста и филозофијата на Кјубриковата „Вселенска Одисеја“ па сè до (не)успешниот обид на Кристофер Нолан да ги поврзе астрофизиката и човековите емоции во „Интерстелар“ во една научна константа. Сепак, може да се аргументира дека ретко кој филм навлегува длабоко во сржта на психологијата на еден астронаут како „Ад Астра“. Џејмс Греј во својот најнов, седми игран филм ги користи целестијалните тела како придружници на вистинската ѕвезда - скршената врска помеѓу еден татко и син. Рој Мек Брајд (Бред Пит во неговата емотивно најкомплексна улога) е астронаут како неговиот татко пред него (Томи Ли Џонс во перфектен кастинг) кој за жал исчезнал пред многу години во мисија да најде живот надвор од Земјината топка. Тоа и не е толку важно, зашто зад живописната и реалистична кинематографија на Хојте Ван Хојтема (кој е директор на фотографија и во „Интерстелар“) се крие интензивна студија на емотивно затворен човек. Пулсот на Рој никогаш не ја преминува границата, и тоа го прави перфектно достоен астронаут, но и следбеник на стоицизмот каде личните врски секогаш се споредни во неговиот живот во неговиот живот. Џејмс Греј е познат во новиот бран на американската незавизна сцена како мајстор на извлекување емоции од своите актери - Хоакин Феникс во „Двајца Љубовници“ (2009) и во „Имигрантот“ (2013) се само дел од неговото обемно искуство. Тој исто како и во неговите претходни филмови е фасциниран од потребата на мажите да се дистанцираат, да ги затвораат сите чувства во себе…

„Моќен, прецизен, вознемирувачки, егзистенцијално страшен се првите асоцијации за „Џокер“ кој поставува замки и лудува од емоции.“

Искачувањето на високите, стрмни скали е протокол до угнетеното секојдневие и продлабочување на растројството на Артур Флек (Х. Феникс). Принуден кловн, а мечтателен сонувач со желба да изнуди внимание и насмевка како стенд ап комичар кој долго и трпеливо ги чека неговите пет минути слава. Од имагинација до реалност, идолите и соништата брзо се уриваат и туркаат до бездната на психолошка ескалација... Моќен, прецизен, вознемирувачки, егзистенцијално страшен се првите асоцијации за „Џокер“ кој поставува замки и лудува од емоции. Авторите…

„Освен потенцијалната симболика на боите и задоволството од естетиката, целиот изглед само ја зајакнува надреалната атмосфера на филмот. “

Во нејзиниот прв долгометражен филм, Ена Сендијаревиќ нѐ носи на место кое можеби не е толку убаво, но визуелно воодушевува. „Однеси ме на некое убаво место“ на босанската режисерка порасната во Холандија ја доби Специјалната награда од Жирито на годинешниот Интернационален Филмски Фестивал во Ротердам, а ја имаше својата регионална премиера на 25-тото издание на Сараевскиот Филмски Фестивал.  Микс од патувачки филм и приказна за созревање, „Однеси ме на некое убаво место“ ја следи Алма (Сара Луна Зориќ) која е…

...„Билењки додава вознемирувачки детали на „замрзнатиот“ гламур на високата средна класа.“

Во „Татко“ (2019) една тинејџерка живее во куќа на планина каде што на гости доаѓа нејзината постара сестра. Додека зборуваат за секојдневни нешта, помладата признава дека во текот на целото лето јадела само замрзната храна. Овој коментар лесно може да се примени и на жанровски „замрзнатите“ филмови кои ги продуцира индустријата - во последните години најчесто станува збор за летни блокбастери, но жанровски „замрзнатите“ филмови се еднакво стари колку и Холивуд, иако до сега многупати ги имаат менувано имињата. Младиот…

...„сериозна монодрама во која актерката со својот огромен потенцијал ги вади океанските длабочини на внатрешното битие распострирајќи го низ неколку кратки темати – машко-женските односи, родителите, пријателите, лекарот и системот, воопшто, кои пак се драматуршки поставени како интермеца меѓу сличните парчиња од драмата на Кејн. “

(За монодрамата „Океанот“, според мотиви на „Психоза 4:48“ од Сара Кејн, во режија на Драгана Гунин, изведба на Симона Димковска, Кино Култура, 10.10.2019) Браво Симона! Обично вака не се пишуваат рецензии. Обично рецензентот треба прво да прикаже зошто дава некаква оценка на претставата. Меѓутоа, ова не е обична претстава и ова не е вообичаена актерска изведба. „Океанот“ е претстава (тематски премиерно изведена на Денот на менталното здравје) која ве носи брановито низ сите слоеви и на личноста која ја прикажува…

„Колку што е тематскиот концепт смел, толку е неговата наративна егзекуција површна.“

Автор: Владимир Ѓурѓевиќ; режисер: Синиша Евтимов; Македонски народен театар (16.09.2019) Кoга знаеш дека си претерал  со кладење? Според насловот на претставата, буквално секој пат кога се кладиш на Енглези, ама  дефинитивно најкритично е кога веќе не ги ни гледаш натпреварите што си ги играл. Поставувајќи ги своите ликови (сериски обложувачи) пред лаптоп со вклучен телетекст, наместо пред телевизор, Не се клади на Енглези од старт дава до знаење дека нема да има ни трошка милост за објектот што го третира:…

„Преку истовремено користење на отуѓување и реалистичност во нејзината режија, Тановиќ гради нестабилна нарација која изгледа неодлучно - нејзините наративни одлуки не помагаат во градењето на врските помеѓу минатото и сегашноста.“

Најновиот долгометражен филм на босанската режисерка Инес Тановиќ, насловен „Син“, ја имаше својата светска премиера во рамките на натпреварувачката програма на 25-тото издание на Сараевскиот филмски фестивал. Одлуката фестивалот да го отвори токму „Син“ не е случајна - краткометражните филмови и документарците на Тановиќ се добро познати во нејзината татковина. Во 2015 година, нејзиниот долгометражен филм „Наша секојдневна приказна“ беше тематски фокусиран на семејството, слично на „Син“.  Најновиот филм на Тановиќ започнува со неколку сцени на улица. Главниот лик, младиот…

...„строгото следење на правилото на тројство брзо води до монотон ритам и предвидливи моменти во развојот на карактерите и настаните.“

Оцена: 3.5/5 Според една стара латинска поговорка, сѐ што е совршено доаѓа во тројство (изворно: Omne trium perfectum), поради тоа што идеите изразени во тријади се далеку повпечатливи од идеите изразени во било која друга комбинација на бројки. Светската премиера на најновиот долгометражен филм на бугарскиот режисер Стефан Командарев насловен „Во круг“ (патем, дел од трилогија) се случи на 25-тото издание на Сараевскиот Филмски Фестивал, каде филмот ја доби наградата од Cineuropa, а единствената актерка во главна улога Ирини Јамбонас…

"Текстот на Марјан Неќак, Маја Хрговиќ и Ана Бунтеска се обидува да биде интимна драма во која публиката ќе се пронајде. Сепак, тојне успева да најде свеж пристап кон доста исцрпена источно-европска тема - борбата на сиромавите, талентирани луѓе за подобар живот некаде далеку"

Кон „Девојчето со жиците“ во режија на Марјан Неќак, текст од  Марјан Неќак, Маја Хрговиќ и Ана Бунтеска Популарната бајка од Ханс Кристијан Андерсен за едно девојче кое умира од студ во обид да продаде кибритчиња е можеби еднa од најпрославените и најинспиративните приказни од 20-тиот век. Таа очигледно била инспирација за  македонскиот композитор и режисер Марјан Неќак, кој во оваа претстава насловена како „Девојчето со жиците“ ја пренел есенцијата на данската приказна во едно ново време со слични проблеми.…

„Кинематографијата го прави филмот визуелно привлечен, разигран со интензивен и раскошен спектар на бои кои ја движат компарацијата со конзумација на кокаин и халуцинациите на Маљо.“

Салвадор Маљо (А. Бандерас) е филмски режисер кој постојано закрепнува од бројни здравствени заболувања на кои не им се гледа крајот. Тој одамна престанал да работи поради проблеми со здравјето, но една кинотека е заинтересирана да го прикаже неговиот најуспешен игран филм кој му ја одбележал кариерата. Тој е заинтересиран, но истовремено уплашен од тоа да се врати пред очите на публиката, а паралелно не е во добри односи со главниот актер од филмот. Нивната средба буди стари недоразбирања, но…