„Гледајќи на овој филм како седма по ред адаптација на книгата на Алкот, Гервиг уште еднаш успеа да изрежира една драма која го прикажува периодот по големиот американски внатрешен судир.“

Кон филмот „Малите жени“ во режија и по сценарио на Грета Гервиг, по истоимената книга на Лујза Меј Алкот, музика на Александар Десплат, главни улоги на С. Ронан, Е. Вотсон, Ф. Пуг, Е. Сканлен, Т. Халамет, Л. Дерн, Л. Гарел... Американската драма „Малите жени“ е базирана на истоимената книга која го опишува животот на четирите сестри, Џо, Мег, Бет и Ејми по Граѓанската војна во Америка. Гледајќи на овој филм како седма по ред адаптација на книгата на Алкот, Гервиг уште еднаш успеа да изрежира една драма која го прикажува периодот по големиот американски внатрешен судир.  Режисерката на филмот направила добра рамнотежа со доделувањето на улогите во филмот: низата на млади и сакани-од-сите актери Серси Ронан, Ема Вотсон и Тимоти Халамеј наспроти искусната Мерил Стрип дава динамичност, па и некаква сплотеност меѓу нив. Соработката на режисерката Гервиг и актерката Ронан, која веќе е на добар почеток (уште од оскаровски номинираниот „Бубамара“ понатаму веројатно ќе прерасне во голема цврста двојка во филмскиот свет). Средината на 19 век во Америка е период кој има свои конкретни обележја, меѓукои поделбата на класи, расната дискриминација и проблемот со ропството. Кинематографијата и сценографијата се очекувани за филмот, тој не изобилува со нагли промени во кадрите кои пак се далеку од новост и креативност. На квалитетот и адекватноста на костимите му се даде простор со добиениот Оскар за најдобар дизајн на костими.  Јасно е дека мајката на четирите сестри треба да има улога на решавач на проблемите и дисбалансот кои искрснуваат помеѓу мислите и постапките на нејзините ќерки. Но таа и не е толку строг лик, бидејќи наметнувањето на тетка Марч е многу поистакнато, како и отсуството на таткото во кревкиот период на воспитување на ќерките. Бунтовноста на Џо, за режисерката Гервиг, е одличен начин како да се продре до една многу актуелна и современа тема, а тоа е родовата борба. Нејзиниот црвст карактер, понекогаш ја одзема нагласената тема на соединето сестринство во филмот, што и…

"Оваа приказна за животот за време на овие немири, пријателството и силната желба да се одбрани татковината е еден голем доказ дека војната нема граници, ниту пак правила и секој ја игра играта на свој сопствен начин."

„1917“- Воена драма, 10 јануари 2020 Лондон Режија: Сем Мендес   Сценарио: Сем Мендес и Кристи Вилсон  Кинематографија: Роџер Дикенс Актери: Чарлс-Дин Чампан, Џорџ Мекеј, Даниел Мејс, Пип Картер, Енди Аполо, Колин Фирт, Паул Тинто, Бенедикт Камбербеч, Ричард Мејден... Сем Мендес преку својот нов филмски бисер нè навраќа во далечната 1917, на фронтот на Велика Британија и Германија, каде веќе се наближува крајот на Големата војна. Оваа приказна за животот за време на овие немири, пријателството и силната желба да се одбрани татковината е еден голем доказ дека војната нема граници, ниту пак правила и секој ја игра играта на свој сопствен начин. „1917“ уште од својата прва проекција ги облагороди срцата на гледачите, со што ги покажа своите квалитети кои одново беа потврдени со тоа што филмот се здоби и закити со безброј награди и номинации, од кои точно десет се номинации за Оскар, вклучувајќи ја и номинацијата за најдобар филм.  Комплексниот начин на снимањето на кадрите е важен елемент, кој придонесува во тоа овој филм да отскокне со својата уникатност во стилот на управување со камерата и доловувањето на перспективата. Направена е илузија при монтажата со цел во очите на публиката транзициите од една сцена во друга да бидат целосно незабележливи, со што се добива ефект, како камерата никогаш да не престанува со снимањето, следејќи ги ликовите. Покрај управувањето со камерата, визуелните и звучните ефекти се од голем придонес за начинот на интерпретација на ваквите специфични воени филмови, каде секоја воздишка, секое движење, секој чекор на протагонистите треба да е почувствуван од публиката, бидејќи овие елементи се тунелот кој го поврзува гледачот со новосоздадениот свет.  Во овој случај протагонистите се двајца војници во чии раце се ставени животите на илјадници нивни соучесници во војната, со што двајцата другари (Џорџ Мекеј и Дин Чампан) буквално се борат со времето обидувајќи се да стасаат до целта. Преку актерската игра се доловени емоционалната растроеност и стравот на ликовите, кои се наоѓаат…

"Секоја приказна од низата настани кои го сочинуваат овој филм се состои од минималноста на зборовите на нараторот или протагонистите во сцените кои се изгубени, осамени и скршени срца."

Кон „За бесконечноста“ во режија и сценарио на Рој Андерсон, кинематографија на Гергели Палос За филм кој трае само 78 минути, најновото остварување на шведскиот маестро на баналноста предизвикува вортекс кој транспонира во средина каде времето не постои. Оние кои не се запознаени со неговата уметност, особено со победникот на филмскиот фестивал во Венеција во 2014, „Гулаб седеше на гранка додека размислуваше за егзистенцијата“, можеби би биле збунети од патешествието низ низа навидум неповрзани моменти кои совршено создаваат наративна кохеренција.…

Џејмс Греј во својот најнов, седми игран филм ги користи целестијалните тела како придружници на вистинската ѕвезда - скршената врска помеѓу еден татко и син.

Кон „Ад Астра“ во режија на Џејмс Греј; Сценарио: Џејмс Греј и Етан Грос; Директор на фотографија: Хојте Ван Хојтема . До ѕвездите и назад. Стравот од помислата дека ресурсите на Земјата се лимитирани и со радикалниот пораст на популацијата нема да бидат доволни е оправдан. Човековата љубопитност и жед за знаење и истражување нови светови е исто така моќен фактор кој има инспирирано огромен дел од филмскиот опус на научната фантастика. Патот во вселената е веќе суб-категорија во филмските…