Овој надежен режисер донесе визуелно моќна реалиситична драма од булеварот чии што карактери се палимпсест од минимум три идентитети: општествен, социјален и сексуален.

Режија: Kaмил Видал Накет Улоги: Феликс Марито, Ерик Бернар, Никола Дибла, Филип  Орел Кинематографија: Жак Гиро Оцена: 4/5 22 годишникот Лео (Феликс Марито) кој е бездомник и геј, се проституира со мажи на улиците на Стразбур. Ова е кратката базична наративна завртка на првото деби „Див“ на францускиот писател и режисер, Камил Видал Накет. Но, иако насловот аосцира дека станува збор за карактер кој жилаво се бори со предизвиците, сепак, Накет во русоовска смисла дефинитивно раскрстил со општествената перцепција за тоа што е диво: ги одлепил сите семантички наслаги на оваа категорија и скицирал лик чиј што карактер е непомирлив и неподатлив за општествено прифаќање.  Овој надежен режисер донесе визуелно моќна реалиситична драма од булеварот чии што карактери се палимпсест од минимум три идентитети: општествен, социјален и сексуален. Сите тие тела како да уживаат во лавиринтот на теленоста, кој скоро секогаш е идентитечен, завршува навечер на улицата каде се купува и продава задоволството.  Но, „Див“ не е патетична слика за емотивниот крах на ликот во обидот да се пронајде себеси. Напротив. 22 годишниот Лео речиси е лишен од емоции и од договорот со општеството за тоа што е и што би требало да биде прифатливо. Нескротиливиот дух, патологијата на уличниот живот и неизвеснота на клиентите се трите точки помеѓу кои осцилира животната филмска оска на главниот лик. Лео не бара сожалување за неговиот живот. Тоа е и во миговите кога поради инфекцијата на белите дробови утрата ги пречекува на тротоарите плукајќи крв. Харизматичниот Феликс Марито, успеа навистина уверливо да го скицира ликот на Лео, во еден полудетинест, енергетски флуид, кој свесно избрал дека улицата е неговиот природен хабитат. За улогата на Лео, Марито лани доби „Rising award“ во Кан. Портретирањето на сцените каде што Лео е интимен со повозрасни мажи и со ликови од урбаниот живот на Стразбур, не е само слика за двојниот живот на клиентите, туку и за начинот на кој функционира телесниот „меркантилизам“.  Можеби експлицитните сексуални сцени…

„Трите лика се многу внимателно оформени и го прикажуваат психолошкиот полнеж на целосна и сурова подготвеност да се плати цената за остварување на целта.“

Режисер: Jоргос Лантимос Улоги: Oливија Колман, Рејчел Вајс, Ема Стоун Сценарио: Toни Мек Намара, Дебора Дејвис Директор на фотографија: Роби Рајан Оцена: 4/5 Режисерот на култниот „Песјак“ (2009), „Јастог“ (2015) и „Убиството на светиот елен“ (2017), Јоргос Лантимос, во неговата најнова историска драма „Фаворитката“, нè враќа во раниот 18 век во Англија. Дворските игри полни со сплетки, страст и местенки се тематско изненадување од овој млад грчки режисер.  Филмот беше премиерно прикажан на 75. Венециски филмски фестивал, каде освои две…

„Непосредно пред премиерата, светот го разбранува документарецот на Њу Јорк Тајмс, „Framing Britney“, кој иако е фокусиран на познатата поп принцеза, има една заедничка карактеристика со 118-минутниот крими-трилер: концептот и злоупотребаta на активноста наречена „згрижување“ во САД.“

Кон „Многу се грижам“ во режија и сценарио на Џ. Блејксон, кинематографија на Даг Емет. Оцена: 3.5/5 „Многу се грижам“ е филм чија премиера се случи на стриминг платформата Нетфликс на почетокот од февруари и се здоби со инстантна популарност уште во првата недела на прикажување. Причината не е поради исчекување на новата улога на извонредната Розамунд Пајк, претходно номинирана за Оскар, ниту поради реномето на англискиот режисер Џ. Блејксон кој позади себе има скромни 2 долгометражни филмови. Непосредно пред…

„Доказ за маестралната целина на филмот е фактот дека гледачот полека дознава за сите трагедии што се случиле во нивните животи, но тоа никогаш не е форсирано, туку напротив, предизвикува надежна, среќна меланхолија.“

Кон „Сосем обична љубов“ во режија на Лиза Барос Ца и Глен Лејбурн, сценарио на Овен МекАферти, кинематографија на Пирс МекГрел Оцена: 4.5/5 Насловот на филмот „Сосем обична љубов“ кој го отворил 64-тото издание на филмскиот фестивал во Корк, Република Ирска, како да кажува сè, но истовремено и многу малку за ова 92 минутно остварување. Приказната е навидум едноставна и тривијална - долгогодишен, хармоничен живот помеѓу двајца средновековни сопружници режиран од луѓе кои самите живеат во брачна заедница. Магијата на…

...„три кратки филмови кои, секој на свој начин, го обработуваат кршењето на човековите права како централна тема.“

Петнаесеттото издание на Pravo Ljudski Film Festival оваа година се одржува во ноември и декември, при што гледачи од целиот свет можат бесплатно да погледнат повеќе од 50 филмови поделени во пет тематски целини. Селекцијата е неверојатно разновидна и свежа, отворена кон нови и експериментални пристапи кон филмот како идеја и алатка. Од многуте филмови што ги погледнав, во овој текст издвојувам три кратки филмови кои, секој на свој начин, го обработуваат кршењето на човековите права како централна тема. https://vimeo.com/439168614…

„Два кратки филмови кои (иако во различни програмски целини) се бават со слична тематика – човечкото влијание врз природата, прикажано преку големи пространства вода и нивната спротивност, песочните брегови.“

Петнаесеттото издание на Pravo Ljudski Film Festival оваа година се одржува во ноември и декември, при што гледачи од целиот свет можат бесплатно да погледнат повеќе од 50 филмови поделени во пет тематски целини. Програмата е неверојатно разновидна и свежа, отворена кон нови и експериментални пристапи кон филмот како идеја и алатка. Од изборот кој го нуди фестивалот, во овој текст издвојувам два кратки филмови кои (иако во различни програмски целини) се бават со слична тематика – човечкото влијание врз…

„Начинот на кој режисерката се изразува, преку низата еднолични и репетитивни кадри (во кои главниот протагонист е токму нејзиниот лик кој ретко менува израз), може да се протолкува исто толку симпатично колку и отуѓувачки.“

Kон „Пластична куќа“ во режија и кинематографија на Алисон Чорн Оцена: 3.5/5 Документарното првенче на австралиско-камбоџанската режисерка Алисон Чорн е длабоко, интимно патешествие во нејзиниот избран начин како да се справи со трагедијата која ја искусила. Со времетраење од околу 46 минути, таа есенцијално го прикажува својот начин на жалење кон нејзините починати родители, решавајќи да се фокусира на физичка работа во нивната „пластична куќа“ растејќи различни видови на растенија. Амбиенталната и двосмислена природа на документарецот го довела дури на…

„Црпејќи ја својата инспирација токму од љубовта на една мајка кон своето чедо и нејзината тврдокорност, режисерката Алис Винкор ги поставила темелите на приказната во „Проксима“.“

Оцена: 9/10 Мајка со големи сништа, а уште поголема љубов кон ќерка си, обидувајќи се да воспостави рамнотежа во својот живот, дава сè од себе да биде успешна во професијата, а притоа да не пропушти ниту миг од животот на сопственото дете. Во прашање е само нејзината способност да се избори со препреките на патот. Црпејќи ја својата инспирација токму од љубовта на една мајка кон своето чедо и нејзината тврдокорност, режисерката Алис Винкор ги поставила темелите на приказната која…

"Леони Крипендорф ја има женската перспектива како голема предност, но ова 94 минутно остварување страда од позајмените аспекти на веќе познати и надалеку признаени филмови".

Кон „Кожурец“ во режија и сценарио на Леони Крипендорф, кинематографија на Мартин Неумајер Вториот долгометражен филм на германската режисерка Леони Крипендорф истражува можеби една од најпопуларните тематики во 21-виот век - губењето на детската невиност и наивност. Со премиера на Берлинскиот филмски фестивал во рамки на проектот „Генерација“ пред пандемијата да стане новата нормалност, овој филм теоретски ги содржи сите состојки за да биде надалеку допадлив, симпатичен и притоа да остави белег врз генерацијата З. Единствената причина за скептицизам би било прашањето - како да се реформулира една веќе „исцрпена“ тема и да се стави свој печат врз неа? Леони Крипендорф ја има женската перспектива како голема предност, но ова 94 минутно остварување страда од позајмените аспекти на веќе познати и надалеку признаени филмови. „Кожурец“ во фокус ја става 14 годишната протагонистка Нора (Лена Урзендовски) низ призмата на едно особено жешко лето во Берлин, Германија. Таа најчесто се дружи со својата постара сестра Јуле (Ана Лена Кленке) и нејзината најдобра другарка Ејлин (Елина Вилданова). Постарите девојки имаат само две нешта на ум - момчиња и нивниот надворешен изглед. Нора воопшто не се вклопува со тоа друштво, но таа не знае за ништо друго освен тоа, се додека не ја запознае безгрижната „машкоданка“ Роми (Јела Хасе). Како што времето станува потопло, така и ненадејното пријателство помеѓу двете девојки станува се поинтимно и романтично, раскажано преку кадри кои изобилуваат со интимни прегратки во базени, житни полиња и кровови на зградите во Берлин. Убавината на раскажувањето на режисерката лежи во соработката со својот кинематограф, кој фантастично го доловува летото во Берлин преку сите живописни бои на спектарот. Интимните моменти помеѓу Роми и Нора се снимени толку внимателно и нежно, што гледачот може да си замисли дека ги набљудува во реално време. Таа техника потсетува на хитот од 2017 година „Викај ме со твоето име“, кој не само што ги разработува истите теми на откривање на сексуалноста, туку и поттикнува чувства на транспортација во…

....„неизмерно се радувам на пркосот на Пресврт и нивната одлука да се впуштат во целосно непознати води и да понудат една нова и флексибилна дефиниција за театарска претстава во Македонија.“

Кон „Иднината е приватна“, по текст и режија на Милош Б. Андоновски. Играат  Ангела Стојановска, Наталија Теодосиева, Дени Стојанов, Дарко Ристовски, Нина Елзесер и Христијан Поп-Симонов како гласот на Адам. Продуцент: Петар Антевски, костимографија: Ирина Тошева и Катерина Блажевска Тошева, сценографија: Наташа Вчкова и Велко Бебековски, шминка: Виктор Мирчевски, музика и анимации: ИСКРА, стрим: Пирка. На што си помислувате кога ќе го чуете прашањето: што е тоа театарска претстава? Класичните дефиниции би рекле дека за театарска претстава се потребни три…