..„Во комбинација со ефективното користење на светлина и суптилната режија на Хухтанен, таа сцена е нагло будење од сонот на утописко детство со кое постојано ја залажуваат публиката. “

Кон „Боговите од Моленбек“ во режија на Рета Хухтанен, кинематографија на Хану-Пека ВитикаиненОцена: 5/5 Во ерата на ксенофобија, тероризам и масовна миграција, Белгија е земјата од каде потекнуваат повеќе џихадисти по глава на човек од било која западно европска држава. Околу 520 регрути на каузата за Исламската Држава во Сирија се токму од овде. За подобро или полошо, бриселската населба Моленбек е втора најсиромашна во земјата, со околу 80 проценти муслиманска популација. Предрасуди, закани, заплашувања - тоа е реалноста на луѓето кои го населуваат тој мал простор од околу 6 квадратни километри. Овие проблеми сами по себе се привлечни за продукција на филмско остварување, но што ако секојдневието и навиките на локалците се погледнат низ призмата на неколку невини деца? Токму за тоа се интересира финската режисерка Рета Хухтанен која во 73 минути успеала да раскаже топла приказна за пријателство, прерано созревање и губењето на наивноста на група другарчиња припадници на различни националности. Атос, Амине и Фло се 6 годишни деца кои деновите ги поминуваат правејќи различни активности: се возат со велосипеди, си играат во природа и си раскажуваат приказни. Нивните животи се среќни и исполнети, иако во позадина демне светот на возрасните кои гневно маршираат во протест против религиска омраза, но и се креатори на истата. Амине е муслиман од Мароко, Атос е Финец кој верува во грчката митологија и сака еден ден да биде како Хермес, гласникот на боговите, или можеби Посејдон, а Фло не е растена со религија. Тој понекогаш силно му завидува на Амине поради неговата верба во Бога, додека Фло упорно тврди дека „Ако веруваш во Бог, ти си луд. А ако полудиш, те молам прво предупреди ме “. Во комбинација со ефективното користење на светлина и суптилната режија на Хухтанен, таа сцена е нагло будење од сонот на утописко детство со кое постојано ја залажуваат публиката. Постојат низа деликатни, но ударни кадри, што сведочи за чувствителноста на темата која режисерката ја обработува. Во една…

„Фактот дека нивната ќерка е онаа што ги поставува прашањата им овозможува на гледачите да го почувствуваат филмот на длабоко лично ниво, без искуството да западне во воајеризам и патетика.“

Кон „Патување – приказна за љубовта“, по сценарио и режија на Фани Браунинг. Оцена: 4/5 Што значи да се биде одговорен, освен за сопствената волја за живот, и за таа на нашиот партнер? Дали е возможно да го задржиме романтичарскиот поглед кон врската, дури и кога животот ќе (ни) се преврти наопаку? Конечно, како да им пружиме неизмерна поддршка на луѓето кои ни значат, без разлика на околностите? Бракот на главните ликови во „Патување – приказна за љубовта“ (патем, родители…

„..Неговата визија нè носи во

сите слоеви на станицата каде што судбината на доселениците е мрачна како и самите кадри.“Кон „Главна автобуска станица“ во режија на Томас Елшик, сценарио на Томас Елшик и Кристина Недведова, кинематографија на Томас Елшик и Ондреј Белица   Оцена: 4.5/5 Израелските архитекти во 60-тите години од минатиот век подготвувале нешто огромно што би ги засенило сите други транспортни инфраструктури во светот. Како нова земја која гордо сакала да ја истакне својата експертиза и моќ поттикната од бранови свеж патриотизам, Израел офцијално ја отворила станицата во 1993. Најголема автобуска станица на светот, 230 000 метри квадратни, 7 спрата, но и воедно катастрофална грешка. Што предизвикало колапс на раниот утописки сон? Зошто, по толку години изградба, таа брзо се претворила во полунапуштен, запуштен простор опкружен со срамна сиромаштија во центарот на една богата суперсила на Блискиот Исток? Одговорот е доста едноставен - практикување на сомнителни политики. https://www.youtube.com/watch?v=ZaVDMHOgQNY   Јонатан е човек со интересна животна приказна. Израелец кој како многу мал имигрирал во САД, за после долги години повторно да мора да се врати во земјата од каде што потекнува, но не по своја волја. Во текот на периодот на самоспознавање, бес и лутина кон израелските политики на нагласен национален идентитет и репресирање на сè останато, тој нашол утеха во огромните празнини на главната автобуска станица. Таму е водич веќе 17 години и дава алтернативен, сиров и нефилтриран поглед кој нема заедничка точка со модерниот, динамичен и богат Тел Авив. Станицата е „црна дупка“ - Јонатан објаснува како целата конструкција е дизајнирана човек да изгуби чувство на ориентација, односно да биде вшмукан во еден вакуум контролиран од властите.    Иако овој документарец е долгометражно деби (и магистерска теза) на чешкиот режисер Томас Елшик, тоа ретко доаѓа до израз. Како кинематограф тој користи повеќе видови на различни камери за да пронајде автентична слика која е засилена со тензичниот музички аранжман на Доминик Долејзи. Неговата визија нè носи во сите слоеви…

...„имагинативно реобмислување на реалноста, каде во фокусот се ставени иронични контрасти и универзалниот конфликт помеѓу потребата за промена на статус квото и човековиот страв од тоа. “

Кон „Сказна за зимската градина“, по сценарио и режија на Симон Мозговиј.  Оцена: 3.5/5 Зошто е важен меѓу-генерацискиот континуитет и примопредавањето на насобраното знаење? Како да се споделат информации за задачите кои е неопходно да се завршат за оптимално функционирање, без притоа да се инсистира на отсечно прекинување на „излитените“ навики на персоналот приморан да оди во пензија? Што е поважно: намерата со која одредена акција се прави или нејзиниот (можеби непосакуван) резултат? Одговорите на овие универзални прашања, сценаристот и…

...„долгометражниот првенец на Пиа Хелентал е непријатно воајеристичко искуство за просечниот гледач, на најдобар можен начин.“

Кон „Која е Ева?“ во режија на Пиа Хелентајл, сценарио на Пиа Хелентал и Џорџија Малатраси, кинематографија на Јанис Мацух. Оцена: 4/5 Ева Коле е андерграунд блогерка чиј животен стил е полн со контрадикција. Таа може да се опише со голем број на епитети: феминистка, жртва на сексуално насилство, сексуален работник, модел, анархист, но никако не може со сигурност да се дефинира ниту нејзиниот карактер, ниту пак да се предвиди нејзиниот следен потег. „Која е Ева?“ е портрет на Европски…

„Режијата и продукцијата се исто така дело на Елер и тие уште од почетокот носат слободоумен дух кој преовладува низ филмот како интересна забава, паралелно со моменти на оправдана тензија која наговестува кобен крај и неоправдана неизвесност кои потсетуваат на уникатниот еднокадровски трилер „Викторија“.

Во мало село, близу градот Антверпен во Белгија, големо адолесцентско друштво е во потрага по летна адреналинска авантура која ќе им ја разбие монотонијата од безгрижниот тинејџерски живот. Хормоните вријат, а разумот е на одмор и подеднакво по пол испреплетеното осумчлено друштво копнее по идеја која ќе им донесе пари за остварување на летните желби. Класната разлика помеѓу тинејџерите носи различни идеи како да стигнат до пари, но најчесто секогаш се истакнува еден доминантен карактер кој ги носи одлуките за…

„Режисерката и сценаристка Сиваџи слика со многуслојна симболика на филмското платно, а сепак малку прикажува, повеќе провоцира и импресионира со нејзиниот начин на изразување.“

Вистинска умешност е лаконски да се изразиш со малку зборови, а сепак, крајот да ги оправда средствата т.е. да ја долови целта. Сето тоа има уште повпечатлив ефект кога симболично е претставено на филмското платно, а продуцентката, режисерка и сценаристка, Бану Сиваџи целосно успева да ја претстави својата идеја во нејзиниот дебитантски игран филм. „Гулабот“ минатата година беше во потесниот избор за наградата најдобар дебитантски филм на престижното „Берлинале“, а притоа се закити со 20 награди и исто толку номинации…

...„релативно топла европска пролет, богата програма која ја отсликува комерцијалната азиска кинематографија од изминатата година и голем број филмофили кои во текот на фестивалот своите денови ги организираат според термините во кои се прикажуваат филмовите. Што повеќе човек да посака?“

Замислете си ја следната ситуација: девет часот наутро, надвор врне и дува, а пред кино-салата има огромна редица луѓе кои чекаат да започне првиот филм на денешната програма. Вака изгледаше речиси секое утро во текот на 21-вото издание на Фестивалот на филмови од далечниот Исток (и со она „речиси“ реферирам на променливото време - само два од фестивалските денови беа сончеви). Без разлика на терминот во кој се прикажува,  жанрот или земјата од која филмот доаѓа, салата во Teatro Nuovo…

...„страда од истиот проблем како голем број дебитантски филмови: желба да се раскажат премногу приказни одеднаш и користење на голем број клишеа, на сметка на умешна употреба на оригиналниот пристап кон секојдневните проблеми на „невидливите“ луѓе.“

Кон „Сѐ уште човек“ по сценарио и режија на Оливер Чан, кој доби две награди на Фестивалот на филмови од далечниот Исток: главната награда од публиката и наградата од критичарите.  3/5 Во денешно време, голем број филмски работници одлучуваат да ја свртат камерата кон „невидливите“ категории луѓе, како што се социјалните случаи, мигрантите, луѓето со инвалидитет, итн. Долгометражното првенче на Оливер Чан отскокнува од воспоставените шеми за  ваквите приказни - наместо да „држи лекции“ како и овие луѓе заслужуваат почит…

„Текот на приказната која скоро да е типична за издигнувањето на една музичка ѕвезда во доцните 70-ти е значително освежена поради смелите одлуки на луѓето инволивирани во оваа продукција. “

Кон „Рокетмен“ во режија на Декстер Флечер, сценарио на Ли Хал, кинематографија на Џорџ Ричмонд Оцена: 4/5 „Рокетмен“ нема да успее да побегне од споредбите со минатогодишниот комерцијално успешен, но стерилен филм  „Боемска Рапсодија“. НЗС на двете дела се режисерот Декстер Флечер кој неславно го заменил Брајан Зингер по неговото отпуштање во филмот кој му донесе оскар на Рами Малек, како и обработката на славни музички Британски гении во минатиот век. Двете продукции делат и ист лик - озогласениот музички…