„Ситуацијата е комплицирана и ветува интересен и динамичен филм, но „Тори и Локита“ стрчи во низата на автентични приказни за мигрантите кои се раскажуваат во последниве години“.

„Тори и Локита“ е новиот долгометражен проект на Жан-Пјер и Лук Дарден, едни од најнакитените кански ветерани на последните неколку децении. Тори (Пабло Шилс) и Локита (Жоли Мбунду) се деца имигранти кои живеат во згрижувалиште во неименуван град во Белгија. Неуспешно се обидуваат да се прикажат како брат и сестра, иако се запознале на патот кон Европа. За разлика од Тори, кој има право на престој во Белгија бидејќи е дете спасено од погубување поради вештерство, Локита мора да најде…

...„искуствата на две бремени жени во лоши животни околности и општествените притисоци кои доаѓаат веднаш по првиот сонограм.“ 

Како се одлучува дали да се биде родител? Чии совети треба да послуша една бремена жена, додека во нејзината матка расте нов живот? И зошто воопшто би слушала некој друг, наместо да ги земе предвид само сопствените потреби и можности? Унгарскиот „Шест недели“ (во режија на Ноеми Вероника Шакони) и украинскиот „Визијата на пеперутката“ (во режија на Максим Наконечни), кои ги гледав на филмскиот фестивал во Сараево, се фокусираат на искуствата на две бремени жени во лоши животни околности и…

...„два документарни филмови на млади автори од Северна Македонија и Хрватска, кои намерно одбрале да ја свртат камерата кон траумите, стравот и прашањето „што по нив?“.“

Додека ги гледав балканските филмови на годинешното издание на Сараевскиот филмски фестивал, често забележував како стравот (една од петте основни емоции) имплицитно ги „бои“ наративите. Имајќи предвид дека во нашиот регион интергенерациските трауми се свежи, а социо-политичката нестабилност е реалност на која сме целосно навикнати, постојаното присуство на стравот како невидлива позадина на филмското платно не ме изненади. Во нашата културна матрица длабоко е втиснато убедувањето дека за стравот и трауматичните искуства кои понекогаш ги носи не се зборува во…

...„вешто балансира со ретки реплики и уште поретки експлицитни објаснувања за тоа што им се случува на карактерите, одбирајќи да ги прикаже нивните искуства сирово до болка.“

2014 година, мало село на границата меѓу Украина и Русија, во кое патриотите и сепаратистите се во отворен конфликт, а сите заедно полека се навикнуваат на постојаните звуци на војната. Бремената Ирка (Оксана Черкашина, актерскиот стожер во филмот) одбива да го напушти својот дом, додека сопругот Толик (Сергеј Шадрин) и братот Јурик (Олег Шчербина) се обидуваат да ја убедат дека идеолошката позиција на другиот е полоша, па Ирка едноставно треба да се „припитоми“ и да послуша.  Иако содржината на „Клондајк“…

...„детално промислениот развој на четирите главни ликови, заедно со нивната актерска игра, создаваат социјално реалистичен микрокосмос кој е под огромен емотивен набој.“ 

Ако очите се огледало на душата, тогаш крупните кадри од експресивните лица на четирите деца во главните улоги во „Најлошите“ (во режија на Луиз Акока и Роман Гере) го содржат целото страдање и збунетост на младите граѓани на едно сиромашно гратче во Франција, каде филмска екипа прави кастинг за филм токму за тешкиот живот во ваквите места. Ваквата наративна „мамка“ се развива преку низа морални дилеми и намерно сатирични елементи, но главниот адут на режисерското дуо се младите актери Малори…

...„Paraíso“ покажува дека секој може одново да се создаде, да ги тргне грижите на страна и да го живее своето најавтентично јас“.

Што ќе се случи ако сите почнат да пеат и танцуваат на улица, пркосејќи на тмурно и безнадежно секојдневие? Тоа е филмот „Paraíso“, или во превод, рај. Најновиот документарец на бразилецот Сержио Трефаут кој се фокусира на група пензионери. Тие редовно се среќаваат во познат парк во Бразил за да пеат и танцуваат. Не е важно дали некој знае да пее и да свири, кој е и од каде доаѓа или, пак, каков живот водел. Важно е да се биде…

...„богато со суптилна иронија, паметен црн хумор, скриени метафори и силен аудиовизуелен печат.“

Филм што ќе предизвика гадење, вресоци, нагони на повраќање и напуштање на киносалите – вака гласеа ветувањата за „Злосторства на иднината“, најновото остварување на Дејвид Кроненберг, премиерно прикажано на Канскиот филмски фестивал. Обожавателите на овој жанр со нетрпение го очекуваа големото враќање на мајсторот за телесен хорор, чие последно научнофантастично дело „Егзистенција“ (eXistenZ) се случи дури во 1999. Очекувањата беа големи, но уште поголема беше љубопитноста да се дознае дали Кроненберг ќе поентира или потфрли со неговата дистописка визија за…

...„темелен психолошки профил на секојдневен човек кој се губи себе во обид да го поправи системот, а со тоа го профилира и целиот систем.“

 „Наставничка канцеларија“, долгометражното деби на Соња Тарокич, го испитува целото општество со фокусирање врз еден типичен микрокосмос - наставничка  канцеларија во основно училиште. Централна точка во приказната е Анамарија (Милена Реџепович), нововработениот психолог во училиштето.  На почетокот, таа ентузијастично се препушта на својата работа, обидувајќи се да направи позитивни промени. Но нејзините добронамерни постапки не се добредојдени од колегите. А причината за тоа е едноставна - таа ја нарушува рамнотежата во системот. Рамнотежа, која постои долго време пред Анамарија да…

...„може и знае да функционира пред секаква публика и дека може и треба да има долг театарски век.“

(„Чудна случка со кучето во ноќта“ од Сајмон Стивенс, во режија на Зоја Бузалковска, продукција на Драмски театар Скопје, изведба на 62. Охридско лето) Актерската екипа на „Чудна случка со кучето во ноќта“ им пружи на театарските љубители во Охрид забавно, поучно и топло искуство со својата целосна предадена игра во Домот на култура „Глигор Прличев“, во рамките на театарската програма на Охридско лето на 19.7.2022.  Претставата на Зоја Бузалковска, која ја имаше скопската премиера минатиот декември, е поставена на…

„Токсичната култура на срам која ја прогонува цела Романија е задушувачка, дури и во овие „прогресивни“ времиња - што е восхитувачки да се почувствува во филм што трае „само“ 81 минута“.

Кон „Поле со афион“ во режија на Јуџин Јебелеану, сценарио на Јоана Морару и кинематографија на Мариус Пандуру Првенчето на романскиот режисер Јуџин Јебелеану наједноставно може да се опише со еден збор: хипер-реализам. Поранешниот актер сега застанува зад камерата за навидум едноставно да прикаже еден ден во животот на главниот лик кој, како и повеќето луѓе, има две страни - една што ја покажува кон светот и друга што ја чува длабоко во себе. Тие две страни се спротиставени како…